The whisper; Sita sent away

साधु साध्व् इति चाब्रवीत् ।
अपत्यलाभो वैदेहि ममायं समुपस्थितः ।
किम् इच्छसि हि तद् ब्रूहि कः कामः क्रियतां तव ॥

sādhu sādhv iti cābravīt
apatyalābho vaidehi mamāyaṃ samupasthitaḥ
kim icchasi hi tad brūhi kaḥ kāmaḥ kriyatāṃ tava

तपोवनानि पुण्यानि द्रष्टुम् इच्छामि राघव ।
गङ्गातीरे निविष्टानि ऋषीणां पुण्यकर्मणाम् ।
फलमूलाशिनां वीर पादमूलेषु वर्तितुम् ॥

tapovanāni puṇyāni draṣṭum icchāmi rāghava
gaṅgātīre niviṣṭāni ṛṣīṇāṃ puṇyakarmaṇām
phalamūlāśināṃ vīra pādamūleṣu vartitum

एष मे परमः कामो यन् मूलफलभोजिषु ।
अप्य् एकरात्रं काकुत्स्थ वसेयं पुण्यशालिषु ॥

eṣa me paramaḥ kāmo yan mūlaphalabhojiṣu
apy ekarātraṃ kākutstha vaseyaṃ puṇyaśāliṣu

तथेति च प्रतिज्ञातं रामेणाक्लिष्टकर्मणा ।
विस्रब्धा भव वैदेहि श्वो गमिष्यस्य् असंशयम् ॥

tatheti ca pratijñātaṃ rāmeṇākliṣṭakarmaṇā
visrabdhā bhava vaidehi śvo gamiṣyasy asaṃśayam

काः कथा नगरे भद्र वर्तन्ते विषयेषु च ।
माम् आश्रितानि कान्य् आहुः पौरजानपदा जनाः ।
किं च सीतां समाश्रित्य भरतं किं नु लक्ष्मणम् ॥

kāḥ kathā nagare bhadra vartante viṣayeṣu ca
mām āśritāni kāny āhuḥ paurajānapadā janāḥ
kiṃ ca sītāṃ samāśritya bharataṃ kiṃ nu lakṣmaṇam

स्थिताः कथाः शुभा राजन् वर्तन्ते पुरवासिनाम् ।
अयं तु विजयः सौम्य दशग्रीववधाश्रितः ।
भूयिष्ठं स्वपुरे पौरैः कथ्यते पुरुषर्षभ ॥

sthitāḥ kathāḥ śubhā rājan vartante puravāsinām
ayaṃ tu vijayaḥ saumya daśagrīvavadhāśritaḥ
bhūyiṣṭhaṃ svapure pauraiḥ kathyate puruṣarṣabha

कथयस्व यथातथ्यं सर्वं निरवशेषतः ।
शुभाशुभानि वाक्यानि यान्य् आहुः पुरवासिनः ।
श्रुत्वेदानीं शुभं कुर्यां न कुर्याम् अशुभानि च ।
कथयस्व च विस्रब्धो निर्भयो विगतज्वरः ॥

kathayasva yathātathyaṃ sarvaṃ niravaśeṣataḥ
śubhāśubhāni vākyāni yāny āhuḥ puravāsinaḥ
śrutvedānīṃ śubhaṃ kuryāṃ na kuryām aśubhāni ca
kathayasva ca visrabdho nirbhayo vigatajvaraḥ

शृणु राजन् यथा पौराः कथयन्ति शुभाशुभम् ।
चत्वरापणरथ्यासु वनेषूपवनेषु च ।
दुष्करं कृतवान् रामः समुद्रे सेतुबन्धनम् … रावणश् च दुराधर्षो हतः सबलवाहनः ॥

śṛṇu rājan yathā paurāḥ kathayanti śubhāśubham
catvarāpaṇarathyāsu vaneṣūpavaneṣu ca
duṣkaraṃ kṛtavān rāmaḥ samudre setubandhanam … rāvaṇaś ca durādharṣo hataḥ sabalavāhanaḥ

हत्वा च रावणं युद्धे सीताम् आहृत्य राघवः ।
अमर्षं पृष्ठतः कृत्वा स्ववेश्म पुनर् आनयत् … लङ्काम् अपि पुनर् नीताम् अशोकवनिकां गताम् ।
रक्षसां वशम् आपन्नां कथं रामो न कुत्सते ॥

hatvā ca rāvaṇaṃ yuddhe sītām āhṛtya rāghavaḥ
amarṣaṃ pṛṣṭhataḥ kṛtvā svaveśma punar ānayat … laṅkām api punar nītām aśokavanikāṃ gatām
rakṣasāṃ vaśam āpannāṃ kathaṃ rāmo na kutsate

अस्माकम् अपि दारेषु सहनीयं भविष्यति ।
यथा हि कुरुते राजा प्रजा तम् अनुवर्तते ।
एवं बहुविधा वाचो वदन्ति पुरवासिनः ।
नगरेषु च सर्वेषु राजञ् जनपदेषु च ॥

asmākam api dāreṣu sahanīyaṃ bhaviṣyati
yathā hi kurute rājā prajā tam anuvartate
evaṃ bahuvidhā vāco vadanti puravāsinaḥ
nagareṣu ca sarveṣu rājañ janapadeṣu ca

उवाच सर्वान् सुहृदः कथम् एतन् निवेद्यताम् ॥

uvāca sarvān suhṛdaḥ katham etan nivedyatām

एवम् एतन् न संशयः ॥

evam etan na saṃśayaḥ

प्रवेशय कुमारांस् त्वं मत्समीपं त्वरान्वितः ।
एतेषु जीवितं मह्यम् एते प्राणा बहिश्चराः ॥

praveśaya kumārāṃs tvaṃ matsamīpaṃ tvarānvitaḥ
eteṣu jīvitaṃ mahyam ete prāṇā bahiścarāḥ

भवन्तो मम सर्वस्वं भवन्तो मम जीवितम् ।
भवद्भिश् च कृतं राज्यं पालयामि नरेश्वराः ॥

bhavanto mama sarvasvaṃ bhavanto mama jīvitam
bhavadbhiś ca kṛtaṃ rājyaṃ pālayāmi nareśvarāḥ

सर्वे शृणुत भद्रं वो मा कुरुध्वं मनोऽन्यथा ।
पौराणां मम सीतायां यादृशी वर्तते कथा ।
पौरापवादः सुमहांस् तथा जनपदस्य च ।
वर्तते मयि बीभत्सः स मे मर्माणि कृन्तति ॥

sarve śṛṇuta bhadraṃ vo mā kurudhvaṃ mano 'nyathā
paurāṇāṃ mama sītāyāṃ yādṛśī vartate kathā
paurāpavādaḥ sumahāṃs tathā janapadasya ca
vartate mayi bībhatsaḥ sa me marmāṇi kṛntati

जानासि हि यथा सौम्य दण्डके विजने वने ।
रावणेन हृता सीता स च विध्वंसितो मया ।
प्रत्यक्षं तव सौमित्रे देवानां हव्यवाहनः ।
अपापां मैथिलीम् आह वायुश् चाकाशगोचरः ॥

jānāsi hi yathā saumya daṇḍake vijane vane
rāvaṇena hṛtā sītā sa ca vidhvaṃsito mayā
pratyakṣaṃ tava saumitre devānāṃ havyavāhanaḥ
apāpāṃ maithilīm āha vāyuś cākāśagocaraḥ

अन्तरात्मा च मे वेत्ति सीतां शुद्धां यशस्विनीम् ।
ततो गृहीत्वा वैदेहीम् अयोध्याम् अहम् आगतः ॥

antarātmā ca me vetti sītāṃ śuddhāṃ yaśasvinīm
tato gṛhītvā vaidehīm ayodhyām aham āgataḥ

अयं तु मे महान् वादः शोकश् च हृदि वर्तते ।
पौरापवादः सुमहांस् तथा जनपदस्य च ।
अकीर्तिर् यस्य गीयेत लोके भूतस्य कस्य चित् ।
पतत्य् एवाधमांल् लोकान् यावच् छब्दः स कीर्त्यते ॥

ayaṃ tu me mahān vādaḥ śokaś ca hṛdi vartate
paurāpavādaḥ sumahāṃs tathā janapadasya ca
akīrtir yasya gīyeta loke bhūtasya kasya cit
pataty evādhamāṃl lokān yāvac chabdaḥ sa kīrtyate

अप्य् अहं जीवितं जह्यां युष्मान् वा पुरुषर्षभाः ।
अपवादभयाद् भीतः किं पुनर् जनकात्मजाम् ॥

apy ahaṃ jīvitaṃ jahyāṃ yuṣmān vā puruṣarṣabhāḥ
apavādabhayād bhītaḥ kiṃ punar janakātmajām

तस्माद् भवन्तः पश्यन्तु पतितं शोकसागरे ।
न हि पश्याम्य् अहं भूयः किं चिद् दुःखम् अतोऽधिकम् ॥

tasmād bhavantaḥ paśyantu patitaṃ śokasāgare
na hi paśyāmy ahaṃ bhūyaḥ kiṃ cid duḥkham ato 'dhikam

श्वस् त्वं प्रभाते सौमित्रे सुमन्त्राधिष्ठितं रथम् ।
आरुह्य सीताम् आरोप्य विषयान्ते समुत्सृज ॥

śvas tvaṃ prabhāte saumitre sumantrādhiṣṭhitaṃ ratham
āruhya sītām āropya viṣayānte samutsṛja

गङ्गायास् तु परे पारे वाल्मीकेः सुमहात्मनः ।
आश्रमो दिव्यसंकाशस् तमसातीरम् आश्रितः ।
तत्रैनां विजने कक्षे विसृज्य रघुनन्दन ।
शीघ्रम् आगच्छ सौमित्रे कुरुष्व वचनं मम ॥

gaṅgāyās tu pare pāre vālmīkeḥ sumahātmanaḥ
āśramo divyasaṃkāśas tamasātīram āśritaḥ
tatraināṃ vijane kakṣe visṛjya raghunandana
śīghram āgaccha saumitre kuruṣva vacanaṃ mama

न चास्मि प्रतिवक्तव्यः सीतां प्रति कथं चन ।
अप्रीतिः परमा मह्यं भवेत् तु प्रतिवारिते ।
शापिताश् च मया यूयं भुजाभ्यां जीवितेन च ।
ये मां वाक्यान्तरे ब्रूयुर् अनुनेतुं कथं चन ॥

na cāsmi prativaktavyaḥ sītāṃ prati kathaṃ cana
aprītiḥ paramā mahyaṃ bhavet tu prativārite
śāpitāś ca mayā yūyaṃ bhujābhyāṃ jīvitena ca
ye māṃ vākyāntare brūyur anunetuṃ kathaṃ cana

पूर्वम् उक्तोऽहम् अनया गङ्गातीरे महाश्रमान् ।
पश्येयम् इति तस्याश् च कामः संवर्त्यताम् अयम् ॥

pūrvam ukto 'ham anayā gaṅgātīre mahāśramān
paśyeyam iti tasyāś ca kāmaḥ saṃvartyatām ayam

सारथे तुरगाञ् शीघ्रं योजयस्व रथोत्तमे ।
स्वास्तीर्णं राजभवनात् सीतायाश् चासनं शुभम् ।
सीता हि राजभवनाद् आश्रमं पुण्यकर्मणाम् ।
मया नेया महर्षीणां शीघ्रम् आनीयतां रथः ॥

sārathe turagāñ śīghraṃ yojayasva rathottame
svāstīrṇaṃ rājabhavanāt sītāyāś cāsanaṃ śubham
sītā hi rājabhavanād āśramaṃ puṇyakarmaṇām
mayā neyā maharṣīṇāṃ śīghram ānīyatāṃ rathaḥ

गङ्गातीरे मया देवि मुनीनाम् आश्रमे शुभे ।
शीघ्रं गत्वोपनेयासि शासनात् पार्थिवस्य नः ॥

gaṅgātīre mayā devi munīnām āśrame śubhe
śīghraṃ gatvopaneyāsi śāsanāt pārthivasya naḥ